Κεντρική Εύβοια

Χαλκίδα

Η περιοχή, που περιβάλλει την ευβοϊκή πρωτεύουσα, αποτελείται εκτός του Δήμου Χαλκιδέων, από τους Δήμους Ν. Αρτάκης, Ληλαντίων, Αυλίδος και Ανθηδώνος. Οι δύο τελευταίοι βρίσκονται στην απέναντι στερεοελλαδίτικη πλευρά του Ευρίπου.

Η περιοχή του ευβοϊκού κέντρου χαρακτηρίζεται από τη λαμπρή ιστορική παρουσία μερικών εκ των σημαντικότερων πόλεων της ελληνικής αρχαιότητας. Η Χαλκίδα όπως και η Ερέτρια, πολύ πριν την εμφάνιση του άστρου της Αθήνας, άναψαν τα φώτα του Ελληνικού πολιτισμού. Κοντά στη Χαλκίδα όμως άκμασαν η Ομηρική Πετρήεσσα Αυλίδα, η Ανθηδώνα και άλλες μικρότερες πόλεις.

Σημαντικά είναι και τα δείγματα αρχαιότερων ακόμη πολιτισμών, που έχουν έλθει στο φως από περιοχές της Αρτάκης, της Μάνικας και του Λευκαντί.

Η άλλοτε επιφανής πολιτιστική και κοινωνική ταυτότητα τηςπεριοχής του ευβοϊκού κέντρου πήρε νέα υπόσταση μετά την άφιξη των ελλήνων προσφύγων από τη Μ. Ασία μετά το 1925. Η Ν. Αρτάκη και η Ν. Λάμψακος είναι τα ονόματα των ομώνυμων πόλεων του Μαρμαρά, απ όπου ήλθαν οι νέοι Ευβοείς.

Η Ευβοϊκή πρωτεύουσα, πανέμορφη κυριολεκτικά, κερδίζει αμέσως όποιον διαβεί την παλαιά γέφυρα του Ευρίπου και περάσει στην Εύβοια. Μια πόλη με ιστορία και πολιτισμό, που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι αποικίες της Χαλκίδας στην Κάτω Ιταλία συνέβαλαν στην ανάπτυξη του παγκόσμιου πολιτισμού με την εισαγωγή του χαλκιδικού (ή κυμαϊκού) αλφαβήτου (πρόγονου του λατινικού). Ο επισκέπτης της σύγχρονης Χαλκίδας, εκτός των φυσικών καλλονών της, αξίζει να πάρει μια γεύση από την ευβοϊκή ιστορία θαυμάζοντας τα μνημεία της πόλης.

Ερέτρια & Αμάρυνθος

Η Ερέτρια, αυτό το λαμπρό μνημείο του ελληνικού πολιτισμικού παρελθόντος, αποτελεί σήμερα, μέσω του πορθμείου της, τη δεύτερη μετά τη Χαλκίδα είσοδο προς την Ανατολική και Νότια Εύβοια. Η ίδια η πόλη, τιμής ένεκεν, αποτελεί μόνη της έναν ξεχωριστό Δήμο. Ο διπλανός Δήμος Αμαρυνθίων με την επίσης ιστορική Αμάρυνθο, συμπληρώνουν την πιο ενδιαφέρουσα, από απόψεως ιστορίας, περιοχή της Εύβοιας.

Η ιστορία και τα πολλά μνημεία όμως δεν αποτελούν το μοναδικό κίνητρο για την επίσκεψη αυτής της, τόσο κοντινής στην Αττική, περιοχής. Οι παραλίες της Ερέτριας και της Αμαρύνθου θεωρούνται από τις πλέον περιζήτητες του Ευβοϊκού, ενώ οι γαστρίμαργοι ικανοποιούν κάθε γευστικό γούστο τους στην πληθώρα των σχετικών καταστημάτων της περιοχής.

Εδώ βρίσκονται συγκεντρωμένες μερικές από τις μεγαλύτερες ξενοδοχειακές μονάδες της Εύβοιας, που κάθε χρόνο φιλοξενούν, εκτός από Έλληνες και μεγάλο αριθμό ξένων τουριστών, οι οποίοι έρχονται στην περιοχή να εντρυφήσουν την ομορφιά και την ιστορία της. 

Το πορθμείο της Ερέτριας έχει πυκνότατη καθημερινή ανταπόκριση με τον Ωρωπό, καθ όλη τη διάρκεια του έτους.

Πρόκειται για μια πόλη Μουσείο, στην οποία ο επισκέπτης από την μια μεριά βρίσκεται σε διαρκή επαφή με την ιστορία κι από την άλλη έχει την ευκαιρία να ηρεμήσει απολαμβάνοντας τη θάλασσα του Ευβοϊκού. Το σύγχρονο λιμάνι της πόλης, η ιδιόμορφη και γραφική χερσόνησος, που είναι γνωστή σαν Νησί των Ονείρων σε συνδυασμό με τη γενικότερη τουριστική υποδομή, καθιστούν την Ερέτρια ιδανικό θέρετρο για τις διακοπές Ελλήνων και ξένων επισκεπτών της Εύβοιας.

Η όμορφη Αμάρυνθος και η ευρύτερη περιοχή της, αποτελούσε κατά την αρχαιότητα έναν από τους κοντινούς Δήμους της μεγάλης Ερέτριας. Πολλοί επιστήμονες μάλιστα τοποθετούν την Ερέτρια των μυκηναϊκών χρόνων στη θέση της σύγχρονης Αμαρύνθου. Εδώ βρισκόταν το περίφημο ιερό της Αμαρυνθίας Αρτέμιδος, ευρήματα του οποίου βρίσκονται σήμερα στο Μουσείο της Ερέτριας.

Εξίσου ενδιαφέρουσα με την παραλιακή περιοχή της σημερινής Αμαρύνθου, είναι και η ευρύτερη (κατ εξοχήν ορεινή) περιοχή του Δήμου Αμαρυνθίων. Δεν θα έμενε κανείς αδιάφορος στην πρόκληση μιας περιήγησης του οροπεδίου της Σκοτεινής τόσο πεζοπορώντας, όσο επιβαίνοντας σε ένα 4Χ4.

Δίρφυς & Μεσσάπια

Δύο από τους μεγαλύτερους σε έκταση Δήμους της Εύβοιας, συνθέτουν αυτό το πολύ ενδιαφέρον τμήμα του νησιού με τις περίσσιες φυσικές χάρες. Από τη Δέλφη, την ψηλότερη κορυφή της Εύβοιας ως τα δαντελωτά και επιβλητικά ανατολικά ακρογιάλια του νησιού και απ’ τα καταπράσινα παραδίρφυα χωριά ως την εύφορη πεδιάδα των Ψαχνών και τις δυτικές παραλίες των Πολιτικών, της Δάφνης και της Νεροτριβιάς.

Η πρόσβαση στις πεδινές πόλεις των Μεσσαπίων, στη Στενή, στα δυτικά και στα κεντρικά ορεινά χωριά της περιοχής είναι σαφώς ευκολότερη από την πρόσβαση στα ανατολικά παράλια, λόγω της αναγκαστικής διέλευσης από το ορεινό ανάγλυφο που διαμορφώνει η Δίρφυς. Ένα ανάγλυφο διακοσμημένο από ένα μοναδικό σε ποικιλία και ομορφιά δάσος, που καθιστά τα πανέμορφα χωριά και τις παραλίες της ανατολικής πλευράς, ιδανικό τόπο διαφυγής για τους εραστές της παρθένας φύσης. Έτσι δεν είναι τυχαία η ίδρυση ακόμη και συλλόγου «φίλων της Χιλιαδούς», από τους κατοίκους της πολυθόρυβης ελληνικής πρωτεύουσας.

Βόρειος Εύβοια

Τη Βόρεια Εύβοια, συγκροτούν οι Δήμοι Κηρέως, Νηλέως, Ελυμνίων, Αρτεμισίου, Ιστιαίας, Ωρεών, Αιδηψού και η Κοινότητα Λιχάδος.

Ολόκληρη η περιοχή χαρακτηρίζεται από μια λαμπρή ιστορία και παρακαταθήκες μεγάλων πολιτισμών. Ωρεός, Ιστιαία, Αιδηψός, Ελύμνιο, Οροβίαι, Κήρινθος, Αρτεμίσιο, Κήναιο, Δίον, κ.α. είναι ονομασίες αρχαίων πόλεων, που ανέπτυξαν μεγάλη πολιτισμική δραστηριότητα σε όλες τις ιστορικές περιόδους, καθώς και περιοχών συνδεδεμένων πότε με τη μυθολογία και πότε με καθοριστικές στιγμές της ιστορίας του ελληνισμού.

Η νεώτερη πολιτιστική εικόνα της Β. Εύβοιας βελτιώθηκε σημαντικά από τις προσφυγικές επιρροές του ελληνισμού της Μ. Ασίας μετά το 1922. Προκόπι, Φαράκλα, Κήρινθος, Ν. Πύργος, Ταξιάρχης, Καστανιώτισσα, Ν. Σινασσός είναι οι βασικότεροι προσφυγικοί οικισμοί της Β. Εύβοιας και η αφετηρία του κύματος προόδου, που χαρακτήρισε τις εξελίξεις του περασμένου αιώνα.
Αυτό που κάνει το Βόρειο κομμάτι της Εύβοιας να ξεχωρίζει από τις άλλες τουριστικές περιοχές της Ελλάδας, είναι ο ιδανικός συνδυασμός του καταπράσινου δασώδους ορεινού περιβάλλοντος με τις ανυπέρβλητες σε ομορφιά ακτές, που το περιβάλλουν.

Αισθήματα γαλήνης και ηρεμίας προκαλούν οι δυτικές ακτές από τη Λίμνη έως την Αιδηψό.

Πανέμορφες αμμώδεις πλαζ, η ηρεμία του Ευβοϊκού και τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτών των παραλίων. Η όμορφη Λίμνη με τη νησιώτικη προσωπικότητα, οι Ροβιές με τις παραλίες της, η Χρόνια, το γραφικό ψαροχώρι των Ηλίων και οι γύρω περιοχές τους είναι έτοιμες να υποδεχθούν τους θερινούς επισκέπτες τους.

Επόμενος σταθμός η ξακουστή Αιδηψός με τις διαχρονικά θαυματουργές ιαματικές πηγές της, την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά της, τις πολλές και οργανωμένες τουριστικές εγκαταστάσεις της και το πλήθος των επισκεπτών της.

Στη συνέχεια περιπλέοντας τη χερσόνησο της Λιχάδας έχουμε την αίσθηση, πως βρισκόμαστε σ ένα τροπικό τοπίο με ελληνική φυσιογνωμία.

Υπέροχες παραλίες πνιγμένες κυριολεκτικά στο πράσινο. Γιάλτρα, Γρεγολίμανο και ο καταπληκτικός ’γιος Γεώργιος Λιχάδας. Κατόπιν το ιερό, κατά την αρχαιότητα, ακρωτήριο Κήναιο και αμέσως μετά η είσοδος του διαύλου των Ωρεών.

Νότιος Έυβοια

Το νότιο τμήμα της Εύβοιας συγκροτείται από τους Δήμους Ταμυνέων, Αυλώνος, Κονιστρών, Κύμης, Δυστίων, Στυρέων, Μαρμαρίου, Καρύστου και την Κοινότητα Καφηρέως.

Πολλά και ποικίλα είναι τα ενδιαφέροντα αλλά και οι εικόνες, που παρουσιάζει αυτό το κομμάτι της Εύβοιας. Εικόνες, προσωπικότητα και ενδιαφέροντα εντελώς διαφορετικά από αυτά του βορρά.

Οι εποικισμοί με Αρβανίτες κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, έχουν διαμορφώσει μία ξεχωριστή κοινωνική σύνθεση και πολιτιστική ταυτότητα στη Ν. Εύβοια, προσδίδοντας το ξεχωριστό χρώμα του Αρβανίτικου στοιχείου στην εικόνα της νοτιοευβοϊκής καθημερινότητας.

Η κάθε περιοχή έχει να επιδείξει τη δική της μεγάλη ιστορία.

Αρχικά οι περιοχές του Δήμου Ταμυνέων με τη βιομηχανική προσωπικότητα και την ιστορία, που συνδέεται τόσο με τα αρχαία, όσο και με τα σύγχρονα λιγνιτωρυχεία. Το πολυσύχναστο Αλιβέρι, διαχρονικό εμπορικό πέρασμα, είναι η έδρα του Δήμου, που συμπληρώνεται από τον καταπράσινο Γαβαλά, το γραφικό παραλιακό Κάραβο, τα Θαρούνια, το Τραχήλι και πολλούς ακόμη οικισμούς.

Το Αυλωνάρι, μία από τις ομορφότερες πολιτείες της Εύβοιας, είναι η έδρα του Δήμου Αυλώνος, που όπως και ο διπλανός Δήμος Κονιστρών χαρακτηρίζεται από μεγάλη πυκνότητα κατοίκησης. Εδώ τοποθετείται η θέση της μυθικής Οιχαλίας, που καταστράφηκε άδοξα από τον οργισμένο Ηρακλή. Τα βυζαντινά μνημεία καθώς και οι αρκετές ενετικές οχυρώσεις και κάστρα συνδέονται με γλαφυρούς θρύλους. Χαρακτηριστική είναι η πηγή της Δραγονάρας πάνω από τη Βρύση, όπου οι δράκοι (μόνιμοι παραμυθένιοι φύλακες των νερών) έλεγχαν τη ροή του χείμαρρου Μανικιάτη.

Στο Δήμο Κύμης βρίσκεται η μοναδική ευβοϊκή ναυτική έξοδος προς το Αιγαίο, αλλά και η θέση μιας από τις πιο ξακουστές για τις αποικίες της αρχαίας πόλης. Η Κύμη μαζί με τη Χαλκίδα ίδρυσαν πολλές αποικίες, των οποίων η συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό ήταν μεγάλη.

Η σύγχρονη παραλιακή Κύμη μαζί με τους γειτονικούς παραθαλάσσιους οικισμούς θεωρείται τουριστική περιοχή με όμορφες πλαζ και αρκετά ξενοδοχεία. Η Κύμη υπήρξε η πατρίδα του διεθνούς φήμης γιατρού Γεωργίου Παπανικολάου (1883-1962), γνωστού για την ανακάλυψη του σωτήριου για την ανθρωπότητα «test pap».

Οι βορειανατολικές ακτές του Δήμου, που φτάνουν μέχρι την Χιλιαδού φημίζονται για την άγρια ομορφιά τους, όπως και το πνιγμένο στο πράσινο, Μετόχι.  Στο Δήμο Κύμης ανήκει διοικητικά και ο ξεχωριστής ομορφιάς Οξύλιθος, χτισμένος αμφιθεατρικά στις πλαγιές ενός οξυκόρυφου λόφου, που υπήρξε πριν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ηφαίστειο.